Ik check mijn telefoon en zie een bericht. “Hoi, wil je me helpen, ik weet het even niet meer. Ik heb me verslapen, ze hebben mij gebeld, ik heb niet opgenomen. Ik heb geappt dat ik nog wel zou komen, maar dat heb ik niet meer gedaan. Nu voel ik me schuldig en weet niet meer hoe ik verder moet en wat ik moet zeggen.”
De stemmen in haar hoofd fluisteren: “Ze zitten niet op jou te wachten.”
De woorden lijken zo sterk. Maar in werkelijkheid hebben ze geen macht. Ze willen beschermen. Ooit hadden ze een goede bedoeling. Het is een jong deel in jou dat denkt dat het nog steeds verstandig is om dit te roepen.
En jij? Jij hebt moed nodig om die ene kleine stap te zetten. Maak vrienden met deze woorden. Zeg tegen ze: “Ik hoor je.” “Je bent niet mijn vijand.” En ga toch. Met angst in de ene hand en twijfel in de andere. Niet langer uitstellen. Zichtbaar worden.
Die avond bereidt ze zich voor. Ze legt haar kleren klaar. Het ontbijt staat al gereed. De wekkers zijn gezet. Ze gaat op tijd naar bed. Voor nu even geen uitstelgedrag. De volgende ochtend wordt ze op tijd wakker. Op haar telefoon verschijnt een bericht: “Vandaag hoef je niet te komen. Morgen wel.”
Ze had alles voorbereid. En tóch veranderde de buitenwereld haar plannen. Dat is precies waarom het zo waardevol is om wél die kleine stap te zetten: want alleen dáár heb je invloed op.
Uitstelgedrag is geen zwakte. Het is een signaal van een deel in jou dat bang is.
Met mildheid kijken en toch in beweging komen – dát is kracht.
Misschien is vandaag jouw dag om een kleine stap te zetten.
Welke kleine stap stel jij niet langer uit?
