Ze komt te vroeg mijn praktijk binnen en zegt meteen: ik zit er helemaal doorheen. Ze is in een situatie beland, die alles behalve prettig is.
Opgegroeid in een groot gezin heeft ze al vroeg gezorgd. Is klusjes gaan doen in huis en zorgde voor overige gezinsleden.
Nu komt ze regelmatig in dynamieken waarin ze zich niet gezien voelt en hunkert ze naar aandacht. Waar ze als kind al vroeg haar authenticiteit heeft opgegeven om de liefde en de goedkeuring te krijgen, oefent ze nu met bestaansrecht. Mag ik er zijn? En ben ik onvoorwaardelijke liefde waard of moet daar altijd iets tegenover staan?
Het vraagt innerlijk werk om zelf verantwoordelijkheid te nemen over dit gemis. Hierin wordt zij voortdurend getriggerd.
Samen rafelen we de situaties uit elkaar. Wat gebeurt er nu echt? Wat kun je niet langer projecteren naar anderen? Waar kun je rouwen om wat je hebt gemist?
Dit kindsdeel in haar wil aandacht. Het is en blijft oefenen om dit in veiligheid aan jezelf te geven. Weer de verbinding met zichzelf te voelen. Niet meer te vluchten in afleiding. Niet meer weg van de pijn en het verdriet, maar hierbij te blijven. De verbinding weer maken, zodat een partner ook kan blijven. Vanuit vrijheid en niet vanuit het vervullen van een behoefte.
We kijken naar situaties waarin dit voor haar gelukt is. En wat voor gevoel haar dit gegeven heeft. De kracht die ze dan voelt als ze zichzelf mag zijn, een grootsheid, zonder dat daar iets tegenover moet staan. Puur zichzelf. Ze stelt grenzen uit zelfliefde. Een duidelijk nee: tot hier en niet verder.
Vol kracht stapt ze de praktijk weer uit en ik voel een diepe buiging voor haar moed. Zij moet het doen, maar niet alleen!




