Selecteer een pagina

Het lijken simpele vragen.
En toch moet ik het antwoord vaak schuldig blijven.
Wat wil ik eigenlijk?
Lang dacht ik dat het niet uitmaakte.
Ik deinde mee met wat zich aandiende, veroorzaakte geen problemen.
Ik zorgde dat ik niemand tot last was.

Ik was het kind dat zich goed wist aan te passen.
Vriendelijk, meegaand, afgestemd op de ander.
Mijn gevoel uitschakelen, mijn stem inslikken.
Mijn coping werd coulissen-gedrag:
“Doe maar net alsof ik er niet ben.”
Gevoed door de zin die ik vaak van mijn oma hoorde:
“Eerst de volwassenen, dan de snotapen.”

Maar ook ik heb verlangens en behoeften.
Twee weken geleden deed ik een ‘zelfontmoeting’ opstelling
en mocht ik mijn verlangen opstellen.
Zelfs dat zorgde voor spanning: wat wil ik eigenlijk?

Uiteindelijk kwamen de woorden:
“Ik voel me ontspannen in mijn eigen lichaam.”
Geen schouders meer tot aan mijn oren.
Geen hoofd dat te ver naar voren steekt.
Een lichaam dat durft te ontspannen.

De representanten werden opgesteld.
‘Ik’ riep: “Hé, ik ben pas vijf jaar, hè!”
‘Gevoel’ zei: “Ik doe er niet toe, naar mij wordt niet geluisterd.”
‘Ontspannen’ zei: “Je moet wel naar mij toe komen,
ik kom niet naar jou” … alsof mijn vader sprak.
En daar kwamen de tranen.

Ik besefte: dit gedrag is oud.
En wat ben ik daar ver mee gekomen.
Maar nu kan ik woorden geven aan wat mij is overkomen.
Vandaag kies ik voor mijn behoeften.
En doet mijn gevoel er wél toe.

Wat is jou overkomen?

Logo Chantal Uphoff | Systemisch Coach

Op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven wanneer ik nieuwe workshops, trainingen of andere activiteiten organiseer, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief (niet meer dan 1x per kwartaal).

Je bent nu ingeschreven voor mijn nieuwsbrief!